My Se7en experience :: Honey I Know...you're looking at me (1)

posted on 16 Feb 2006 19:38 by jajablink in Journal

[วันพฤหัสบดีที่ 16 กุมภาพันธ์ ; 12.18น. คาบเรียนวิชาหลักการบริหาร]

ฉันเงยหน้าขึ้นมองสไลด์บนกระดานในคาบเรียนที่สองของวันอย่างเบื่อหน่าย มองแล้วก็ก้มหน้าก้มตาจดมันลงไปบนชีทเลคเชอร์ เสียงของอาจารย์ที่กำลังอธิบายสิ่งที่อยู่ตรงหน้าลอยเข้าหูซ้ายทะลุออกหูขวา เสียงเพลง Tonight ของเขาที่ฉันฟังเมื่อคืนนี้เล่นวนเวียนอยู่ในหัวของฉันราวกับแผ่นเสียงตกร่อง ...วันนี้ช่างแตกต่างโดยสิ้นเชิงกับเมื่อหกวันก่อนซะจริงๆ..

ฉันนั่งคิด นอนคิดมาตั้งแต่เมื่อคืนที่I-Podของฉันเล่นไปถึงเพลง Passion แล้ว ว่าฉันจะต้องทำอะไรซักอย่างเพื่อที่จะเก็บความรู้สึกสุดแสนมหัศจรรย์ในหกวันที่ผ่านมาเอาไว้ในความทรงจำ และนี่คือเหตุผลที่ฉันลงมือใช้ดินสอเขียนอะไรยิกๆลงไปบนด้านหลังตารางเรียนเทอมหน้าของฉัน

ว่าแต่...คุณเชื่อมั๊ยว่าในขณะที่ฉันกำลังนั่งคิดถึงรอยยิ้มและดวงตาปิ๊งๆเป็นประกายของเขา อาจารย์ก็กำลังพูดถึงหลักการสื่อสารจากระดับล่างไปสู่ระดับบนนั่นเชียว!

[วันศุกร์ที่ 10 กุมภาพันธ์; เวลาเท่าไหร่ไม่รู้]

เสียงหัวเราะจากบทสนทนาของพวกเราหกคนดังขึ้น และเมื่อฉันหยุดหัวเราะและมองออกไปนอกหน้าต่าง ยอดหญ้าสูงริมทางที่ปลิวไหวไปตามสายลมอ่อนฝุ่นและการจราจรที่เบาบางบนท้องถนน สิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งที่ยืนยันได้เป็นอย่างดีว่าฉันเอาตัวเองมาตามหาเขาจริงๆ...ที่กาญจนบุรี

"จ้า~! แก...แก....เซเว่นมาถ่ายโฆษณาที่ไทย แกจะไปมั๊ย? ฉันอยากไป~!!"

ประโยครูปบอกเล่าที่แอบแฝงไปด้วยคำสั่งของตาล เพื่อนของฉันดังมาจากโทรศัพท์ วันนั้นฉันเหนื่อยมากเพราะเพิ่งกลับจากช็อปปิ้ง แต่โอกาสแบบนี้ก็หาไม่ได้ง่ายๆ ที่จริงแล้วใจฉันไม่ได้อยากไปเลยซะด้วยซ้ำแต่ก็ตอบตกลงในที่สุด

...บางทีมันอาจจะเป็นเพราะโชคชะตา...

อ้อ...และเป็นเพราะประโยคนั้นของตาลด้วย

..."แก ไม่ได้บังคับนะ แต่ถ้าแกไม่ไปฉันก็ไม่ไป"...

..แล้วฉันจะไม่ไปได้อย่างไร??

เราโชคดีมากๆที่รู้ตารางงานของเขาอยู่แล้ว ทั้งๆที่เรื่องนี้ทางทีมงานตั้งใจปิดเป็นความลับไม่ให้คนภายนอกรู้เนื่องจากยังไม่มีการแถลงข่าวด้วยซ้ำ แต่นั่นล่ะ...ถ้าพูดถึงเรื่องดารานักร้องเกาหลีแล้ว ห้ามประมาทพลังแฟนคลับและทีมงานข่าวกรองมือฉมังเป็นเด็ดขาด

เป็นอันว่าพวกเราหกคนที่ประกอบด้วยฉันเอง ตาล ปู และอุ้ม-เพื่อนสนิทของฉัน พี่ลิน-พี่สาวคนสวยที่น่ารักและแก่ที่สุดทีม (หัวเราะ) น้องเชอร์รี่-น้องสาวที่น่ารักมากๆของพวกเรา ก็ได้ตารางงานคร่าวๆของเขามาอยู่ในมือ ตอนนี้เรากำลังมุ่งหน้าไปที่โรงแรมที่เขาพักอยู่กัน

"แกแน่ใจนะว่าเป็นโรงแรมนี้ไม่ผิดแน่?" ฉันถามอุ้ม อุ้มแสดงท่าทางมั่นใจเอามากๆว่าเป็นที่นี่แน่ๆ เรื่องของเรื่องก็คือ เราไม่ได้รู้จริงๆว่าโรงแรมที่เขาพักอยู่ชื่อว่าอะไร เรารู้จากคำบอกเล่าของฝ่ายข่าวกรองว่ามันมีสามพยางค์ และเป็นโรงแรมที่ดังที่สุดในกาญจนบุรี

อุ้มกับน้องเชอร์รี่บอกว่า มีที่นี่ที่เดียวจริงๆ ฉันพยักหน้า แอบภาวนาในใจว่าอย่าให้พลาดเลย...

หลังจากนั่งรถคุยกัน หัวเราะ ยิ้ม เพ้อ และพี่ลินหลับๆตื่นๆเป็นพักๆเพราะได้ยินฉันกับตาลพูดถึงวง GOD วงโปรดของพี่เขา (และฉันด้วย) ในที่สุดพวกเราก็เข้าเขตกาญจนบุรี

ยิ่งเข้าใกล้ยิ่งตื่นเต้น หัวใจเริ่มเต้นผิดจังหวะ รู้สึกมือเย็นๆหวิวๆ >> อันนี้ตาลและน้องเชอร์รี่บอกมา ฉันเองพยายามสงบสติอารมณ์ด้วยการฟังเพลง แต่ก็แอบตื่นเต้นคนเดียวไม่ได้ ฉันจะได้เห็นพี่ชายที่ไม่ได้เจอกันมานานแล้วจริงๆน่ะเหรอ? อา...แย่แล้ว หัวใจเริ่มเต้นผิดจังหวะแล้วจริงๆ

รถตู้เลี้ยวเข้ามาตามถนนที่จะมุ่งหน้าไปที่โรงแรม เราเข้าใกล้เขามากขึ้นทีละนิด...ทีละนิดอย่างที่น้องเชอร์รี่ร้องเป็นระยะๆ ..."ถึงสนามกอลฟ์แล้ว!" "ใช่แน่ๆ"...

...ใช่...น้องนั่นแหละจะทำให้พี่ตื่นเต้นหัวใจวายตาย~! ฮือๆ...

ป้ายโรงแรม Pavillion เด่นเป็นสง่าอยู่ตรงทางเข้า...มาถึงแล้วจริงๆ...

(กรุณาติดตามตอนต่อไป สิ่งมีชีวิตเจิดจ้าของแท้รอคุณอยู่ ฮ่าๆๆๆ)

edit @ 2006/02/16 20:05:22

6 Comments