Everyday Lee Minwoo~~

BGM: Taebin feat. Se7en - If You Know My Love

----------------------------

[วันอาทิตย์ที่12 กุมภาพันธ์; เวลาเท่าไหร่ลืมดู]

หลังจากที่เมื่อวาน (วันเสาร์) "พลาด" อย่างมหันต์ที่ไม่ยอมออกจากบ้าน นั่งเช็ดน้ำตาอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่บ้านเสียใจที่ไม่ได้ออกจากบ้านไปดูเขาที่ธรรมศาสตร์ - ทั้งๆที่นั่นเป็นมหาวิทยาลัยของฉันเอง - ฉันก็ตัดสินใจว่าวันนี้ฉันจะไม่ยอมพลาดอีกเป็นครั้งที่สอง

ความต้องการที่จะได้เห็นหน้าเขาชัดๆมันพลุ่งพล่านอย่างบอกไม่ถูก ตามจริงแล้วฉันเฉยๆกับการมาเยือนของเขา แต่อะไรก็ไม่รู้ทำให้ฉันมีความรู้สึกแบบนั้น และความรู้สึกนี้นี่เองทำให้ฉันไม่ "พลาด" อีกเป็นครั้งที่สอง ตัดสินใจถูกแล้วจริงๆที่ออกมา

แต่กว่าจะออกมาได้ ต้องโกหกทั้งป๊าและม๊าเพื่อจะออกมา ม๊าอุตส่าห์เป็นห่วงยืนยันว่าจะไปส่งฉันที่หอที่ธรรมศาสตร์ให้ได้ วินาทีนั้นฉันเกือบบอกม๊าไปแล้วว่าที่จริงแล้วฉันจะไปทำอะไร แต่ความเลวส่วนตัวมันยั้งปากฉันเอาไว้

ทิ้งให้ฉันรุ้สึกผิดมาจนถึงทุกวันนี้...แต่มันก็ทำอะไรไม่ได้แล้วจริงๆ ดีที่ฉันกลับบ้านอย่างปลอดภัย เพราะถ้าไม่เป็นแบบนั้น ฉันจะรู้สึกผิดไปตลอดแน่ๆ

หลังจากหลบแม่ออกมาได้ ฉันก็บึ่งแท็กซี่ต่อรถใต้ดินไปหาปูทันที วันนี้ตามตารางของพวกเราแล้ว เราจะไปหาเขาที่โรงแรมกัน ฉันเพิ่งรู้ตอนนั้นเองว่าพวกเขาส่งดอกไม้ขึ้นไปให้เขาตั้งแต่เมื่อวานแล้ว และวันนี้ก็จะทำอีก พี่น้อย- พี่ที่ร้านดอกไม้เป็นคนส่งขึ้นไปให้เขาเมื่อวานนี้ และพี่เขายืนยันจริงๆว่าเซเว่นออกมารับด้วยตัวเอง

ฉันตักลาซานย่าของโปรดเข้าปาก มองรอยยิ้มของอุ้ม ปู และเชอร์รี่ที่พูดถึงเรื่องนี้ แล้วก็คิดถึงคำพูดของพี่โอ (โอ อนุชิต สพันธุ์พงศ์ - พระเอกหนังเรื่องโหมโรง) ที่เคยพูดกับแฟนคลับขึ้นมาเฉยๆ

"อยากรู้จริงๆว่าชาติก่อนทำบุญด้วยอะไรถึงมีคนรักมากมายแบบนี้"

...เซเว่นเองก็อาจจะเคยคิดแบบนี้เหมือนกัน...

วันนี้ พวกเราตั้งใจจะส่งดอกไม้ในลักษณะเดียวกันขึ้นไปให้เขาอีก แต่ตั้งใจว่าจะให้ด้วยตัวเอง พวกเราจึงนั่งรอเขาอยู่ที่ล็อบบี้โรงแรมเพื่อที่จะได้เจอเขา

ฟ้ากำหนดมาหรืออะไรไม่รู้ ทำให้นั่นรอเท่าไหร่ก็ไม่เห็นเขาแม้แต่เงา พี่ลินที่ร่วมทริปมาด้วยต้องกลับบ้านไปนานแล้ว พวกเรานั่งรอกันต่อไปแต่ก็ไม่เห็นเขาซักที

การที่นั่งรอเขานานมากนี่แหละ...ทำให้ได้สัมผัสกับอะไรบางอย่าง...

พี่อัครพล..พี่หน้าดุแต่ใจดีที่โรงแรม

พี่นุ้ย..เบลล์บอยขี้เล่น

พี่ปู...พี่พนักงานที่เลานจ์ตรงล็อบบี้

และพี่พนักงานคนอื่นๆที่อยู่ตรงนั้นให้ความช่วยเหลือพวกเราหมด น่าทึ่งจริงๆ... แม้จะเสียใจที่มัวแต่รั้งรอไม่ยอมเข้ามาในล็อบบี้เพราะกลัวว่าจะโดนไล่จนทำให้ไม่ได้เห็นเขาที่อยู่ที่นั่นก่อนหน้าที่พวกเราจะเข้าไปซักครู่ แต่ฉันว่าคุ้มนะ กับการที่ได้สัมผัสกับอะไรดีๆแบบนี้

พวกพี่ๆเสนอความช่วยเหลือให้พวกเรามากมาย ช่วยเช็คห้อง ชวนคุย คิดหาทางให้พวกเราได้ส่งดอกไม้ให้เขา รวมไปถึงบอกว่าอย่าเพิ่งกลับ ให้รอเขาอีกซักหน่อย สุดท้ายก็เป็นธุระส่งดอกกุหลาบสีขาวดอกนั้นให้เขา

"อย่าลืมนะคะ ต้องส่งให้เขากับมือเลยนะ" น้องเชอร์รี่ย้ำกับพี่นุ้ยอีกทีก่อนจะก้าวขึ้นแท็กซี่ด้วยความเสียดาย นั่งรอตั้งแต่ห้าโมงถึงสามทุ่มโดยไม่ได้เจอเจ้าตัว...ฉันเองก็แอบเสียดายเล็กๆ

...บางสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่านั้นรอพวกเราอยู่ในวันพรุ่งนี้...

.

.

.

.

กลับมาถึงบ้านน้องเชอร์รี่ตอนเกือบสี่ทุ่ม ทุกคนก็เหนื่อยแทบอยากจะลงไปนอนในทันทีที่เห็นเตียง แต่ก็ยังประชุมเพลิงคุยโทรศัพท์กับพี่ลินต่อ ...พูดถึงควายจนฉันคิดว่าป่านนี้ควายทั่วประเทศคงเป็นหวัดไปหมดแล้ว...อุ้มเล่าให้ฟังถึงความฝันที่น่ากลัวตอนที่อยู่บ้านพี่ลิน "โดนควายขวิด" ...นอนคุยกันว่าพรุ่งนี้จะทำอะไร ก่อนจะหลับตาลงแล้วก็เห็นรอยยิ้มของเขาอยู่ในความฝัน...

...พรุ่งนี้มันยิ่งใหญ่จริงๆนะ...ไม่ใช่แค่ได้เจออะไรดีๆเท่านั้น แต่มันมาพร้อมกับปัญหาวุ่นวายชวน(ปวด)หัวแบบที่ไม่เคยคิดว่าทั้งชีวิตนี้จะได้มายุ่งเกี่ยวอีกด้วย!

*3509 เลขนี้ฉันน่าจะเอาไปแทงหวยซะให้รู้แล้วรู้รอดไป!