Everyday Lee Minwoo~~

[วันจันทร์ที่ 13 กุมภาพันธ์ ; เวลาไม่เกินหกโมงเช้าแหงๆ]

อาจจะเป็นเพราะความเหนื่อย เพราะความตื่นเต้น หรือเพราะความสนุกสนานที่ได้มารวมตัวอยู่ด้วยกันหลายๆคนก็ไม่รู้ทำให้เมื่อคืนพวกเรานอนค่อนข้างดึก ทั้งๆที่ตั้งใจว่าจะตื่นเช้าเพื่อไปดักรอเขาที่โรงแรมแท้ๆ...

เหนื่อยเพราะเมื่อวานพวกเราพลาดมาแล้ว...ทุ่มเทไปก็ไม่ใช่น้อยแต่ไม่ได้อะไรเลย มีเพียงความสุขใจเล็กๆที่ไม่รู้ว่าถึงเจ้าตัวรึเปล่า ถึงจะได้โทรขึ้นไปที่ห้องพักได้ยินเสียง "เว๊????" ที่ยังฟังดูสดใสสุขสันต์ทั้งๆที่เป็นเวลาตีหนึ่งของเขาก็เถอะ

ฉันอยากจะร้อง "เว๊???" จะเค้าบ้าง ...เว๊???? ทำไม ก-สระ-อู ไปรอตั้งนานไม่รู้จักกลับโรงแรมซะทีฮะ??? เว๊??????

ฉันลุกขึ้นนั่งบนเตียงอย่างงัวเงีย แม้จะไม่เห็นหน้าตัวเองในกระจกฉันก็พอจะทราบดีว่าฉันได้กลายสภาพเป็น "ช่วงฮุ่ย" - หมีแพนด้า ...ไม่ได้อยู่ในสวนสัตว์เชียงใหม่แต่นั่งอยู่บนเตียงในบ้านเชอร์รี่... เพราะนอนผิดเวลาไปมากๆนั่นเอง

ในที่สุดฉันก็ออกมาจากห้องน้ำในสภาพสติไม่เต็ม แต่งหน้าโปะแป้งกลบร่องรอยความโทรมของตัวเองแล้วก็เดินต๊อกๆตามคณะออกไป ตาม schedule แล้ว เช้านี้เราจะไปนั่งรอเขาที่โรงแรมกัน เนื่องจากเราได้รับการบอกเล่าจากพี่ที่โรงแรมว่าเขาจะออกมาตอนประมาณ9โมงเช้า ก่อนจะไป เราไม่ลืมแวะซื้อดอกกุหลาบสีขาวหนึ่งดอกให้เขาด้วย

เมื่อมาถึงที่โรงแรม ไม่รอช้า...เดินเข้าไปนั่งปุ๊อยู่ตรงล็อบบี้ทันที แล้วก็สั่งชามานั่งจิบกันตรงล็อบบี้นั่นแหละ ตั้งแต่เช้ายังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยซักคำ ...อดข้าวอดน้ำกันหมดเพราะสัตว์ประหลาดที่ร้อง "เว๊" ตอนตีหนึ่ง

ฉันหันไปหลังไปมองตัวเลขสีแดงบอกชั้นตรงลิฟต์ ทุกครั้งที่มันไปหยุดอยู่ที่ชั้น35 หัวใจมันจะหยุดเต้นซะให้ได้ทุกครั้งไป ... และเมื่อประตูเปิดออก

...คนที่ก้าวออกมากลับไม่ใช่เขา...

.

.

.

.

แต่กลับเป็นตากล้องหนุ่มสุดหล่อผู้กุมหัวใจพี่อ้อยได้ตั้งแต่ได้พบสบตาเมื่อคราวที่แล้ว!! (ฮิฮิ)

เชอร์รี่และอุ้มไม่รอช้า วิ่งไปหาเขาและยื่นดอกกุหลาบแดงแทนคำบอกรักจากพี่อ้อยให้เขา

ฉันมองเขายิ้มๆ ทำท่าไฮโซ(?)ก้มหน้าลงจิบชาจากแก้วในมือ อา...สมเป็นเทศกาลแห่งความรักซะจริงๆ กุหลาบก็มี คนก็อยู่ ฮิฮิฮิฮิ

หลังจากแกล้งคนให้เขินก้มหน้างุดๆเดินขึ้นลิฟต์ไปแบบไม่รอแล้ว พวกเราก็ตั้งหน้าตั้งตารอเซเว่นกันต่อ นั่งจ้องเลขตัวแดงๆที่วิ่งขึ้นวิ่งลงตรงลิฟต์อย่างกับดูเลขเพื่อจะไปแทงหวย 35..30...28....16...ติ๊ง

ฉันขมวดคิ้ว คราวนี้เป็นคุณลุงญี่ปุ่นแก่ๆคนหนึ่งเดินออกมาจากลิฟต์ อนาคตเซเว่นจะหน้าตาแบบนี้มั๊ยนะ?

ทุกๆครั้งที่เลขวิ่งขึ้นไปหยุดที่ชั้น35 น้องเชอร์รี่ที่นั่งถือดอกกุหลาบสีขาวอยู่ในมือจะพูดว่า "คราวนี้แน่ๆเลย" ฉันมองหน้าน้องยิ้มๆ ไม่ได้พูดออกไปหรอกว่าตัวเองก็แอบหวังให้เป็นแบบนั้น อยากให้เขาเดินออกมาเห็นเชอร์รี่นั่งถือดอกกุหลาบสีขาวแบบนี้นี่แหละ

และเมื่อเวลามาถึง เชอร์รี่พูดว่า "คราวนี้แน่ๆเลย" เป็นครั้งสุดท้าย - โดยไม่ทันตั้งตัว - เขาก็ก้าวเดินออกมาจากลิฟต์

คุณกำลังคิดว่าพวกเราจะวิ่งกรูกันเข้าไปใช่ไหม? ผิดถนัด ทุกครั้งที่เห็นเขามันก็เป็นแบบนี้ ฉันไม่รู่ว่าคนอื่นเป็นยังไง แต่ว่าฉันเป็น ฉันเดินเข้าไปหาเขาไม่ได้จริงๆ อยากจะก้าวเข้าไปแต่สติมันไม่มีเหลือแล้ว

...มันก็เหมือนคราวที่แล้วที่เขาเดินผ่านมาแล้วส่งยิ้มให้ตอนที่อยู่โรงแรมเชอราตันนั่นแหละ หนึ่งปีผ่านไป ฉันก็ยังเป็นเหมือนเดิม

ฉันยืนดูอุ้ม ปู กับเชอร์รี่วิ่งเข้าไปมองดอกกุหลาบสีขาวให้เขา ก่อนจะยิ้มออกมา

ถึงจะดูลอยๆงัวเงียขนาดนั้นแต่เขาก็ยังหยุดและรับดอกไม้ไป คำว่าขอบคุณก็ยังถูกเอ่ยออกมาจากปากของเขา บางครั้งฉันเองก็แอบกลัวไม่ได้ เขานี่แหละทำให้ฉันกลัว

เพราะความประทับใจที่ได้รับจากเขามันมีมากเหลือเกิน มากซะจนฉันคิดว่าถ้าถึงเวลาที่ฉันได้เจอแร้งหกตัวที่ฉันรักแล้วไม่ออกมาเป็นแบบนี้แล้วฉันจะเสียใจ...มันอดเปรียบเทียบไม่ได้จริงๆ

ฉันก้าวขึ้นรถแท็กซี่เพื่อจะตามเขาไปยังจุดหมายต่อไป คนขับแท็กซี่ค่อยๆเหยียบคันเร่งอย่างช้าๆ...ฉันใช้เวลานั้นทบทวนใบหน้าของเขาที่ฉันเห็นเมื่อกี้เล็กน้อย

.

.

.

.

...ปากเบินจังเลย...