Everyday Lee Minwoo~~

ครึๆ เอาชื่อหนังมินมิน 'Wontak's Angel' มาเล่นซะหน่อย

ไมได้อัพไดนานมากกกกกกก...อยากอัพ ไหนๆก็เขียนประสบการณ์ที่ไปตามมินมินเอาไว้แล้ว ตามธรรมเนียม ก็จะต้องโพสมันลงไดเจ้าค่ะ

อาจไม่สนุกสนานเฮฮาบ้าบอต๊องปาจิงโกะเหมือนตอนตามเว่น (ก็เว่นมานกะหล่ำนี่~) แต่ก็หวังว่า จะทำให้คนที่ไม่ได้ไป ไม่ได้เจอมินมิน ได้มีส่วนร่วม ได้สัมผัสความรู้สึกดีๆ แบบที่เรามีนะ >.<~

เค้าทำให้เรารู้สึกจริงๆว่า เราไม่ได้เลือกรักคนผิดจริงๆ >.<~

ปุลู มินมินทำท่าจะมากินพท.ของลุงในหัวใจเป็ดมากขึ้นเรื่อยๆแล้วนะคะ T_T~ ส่งยิ้มนางงามของลุงมาให้จจบ.ดูหน่อยเร็ววว

-------------------

อีมินอู เป็นผู้ชายที่พูดคำว่า คุณน่ารักมากๆ ได้จริงใจที่สุดเท่าที่ฉันเคยได้ยินมา...

เสียงนาฬิกาปลุกฉันขึ้นมาจากห้วงนิทราตอนตีห้าครึ่งของวันที่15 มิถุนายน ใจจริงแล้ว ฉันอยากจะเอื้อมมือไปกดปิดมันและนอนหลับต่อให้สบาย แต่ด้วยหน้าที่แฟนคลับเรียกร้อง ในที่สุดฉันก็ลุกขึ้นมาด้วยพลังความรัก (ปนหน้าที่บังคับ) ล้วนๆ

ใช่แล้วค่ะ เช้าวันนี้ ฉันกำลังจะไปรับหนึ่งในสมาชิกวงชินฮวา หนุ่มเซ็กซี่สุดฮ็อต นักร้องที่ได้ชื่อว่าเต้นเก่งเป็นอันดับสองแห่งวงการดนตรีเกาหลี ... อีมินอู!

ตามตารางที่ได้รับการบอกเล่ามาทางสายโทรศัพท์ เครื่องลงตอน6โมง55นะคะ เสียงของพี่คนหนึ่งดังมาตามสายโทรศัพท์ อย่าลืมไปรับกันเยอะๆนะ มาพร้อมกับกำชับฉันอีกต่างหาก -_-; ถึงจะบ่นกระปอดกระแปดสองสามวันติดกันว่าจะมาเช้าอะไรนักหนา แต่ก็ก้าวขาขึ้นแท็กซี่รีบมาสนามบินตั้งแต่ตอน6โมงเช้าจนได้สิน่า ฉันมันคนปากไม่ตรงกับใจ ฮิๆ

เมื่อมาถึงสนามบิน ฉันก็พบว่ามีคนมารอรับอยู่แล้วเป็นจำนวนหนึ่ง คุ้นหน้าคุ้นตากันดีอยู่แล้วบ้าง ไม่เคยเห็นหน้าบ้าง แต่ด้วยความที่รักชินฮวาเหมือนๆกัน ทุกคนก็หันมาพูดคุยและยิ้มแย้มให้กัน ฉันเริ่มได้กลิ่นความน่ารักของแฟนๆชินฮวาแล้วล่ะ ความหวาดกลัวว่าอาจจะมีคนเข้าไปรุมมินอู หรือมินมินของเหล่าแฟนคลับ ก็เริ่มมลายหายไปทีละน้อย

นอกจากแฟนๆ ประมาณ30คนแล้ว ก็ยังมีพี่ๆนักข่าวที่มารอทำข่าวอยู่ด้วย ทั้งจากเว็บไซด์ จากสถานีโทรทัศน์และนิตยสาร แฟนคลับหลายคนถูกสัมภาษณ์ เอาหน้าตัวเองออกจอโทรทัศน์ ยินดีให้สัมภาษณ์ด้วยความเต็มใจก็มี แต่ที่เดินหนีกล้องไปดื้อๆซะอย่างนั้นก็มีเยอะเหมือนกัน ฉันก็เป็นคนหนึ่งที่เดินหนีกล้องไปเฉยๆจนพี่นักข่าวร้อง อ้าว ซะลั่น :P

7โมง10นาทีแล้ว คนที่เดินผ่านไปผ่านมาต่างก็หันมามองแบนเนอร์ขนาดใหญ่ของพวกเราอย่างสนอกสนใจ แต่ทว่าเราก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของเขา สิ่งเดียวที่ทำให้มั่นใจว่าเครื่องลงแล้วแน่ๆก็คือการที่คนเกาหลีเดินเข้ามาดูใกล้ๆ สีหน้าของพวกเขาบ่งชัดว่าเจอมินมินแล้วแน่ๆ ตอนนี้ ฉันเริ่มตื่นเต้นแล้วสิ...

แต่ตื่นเต้นได้ไม่นานนัก จู่ๆ พี่นักข่าวคนหนึ่งก็วิ่งออกไปที่อีกด้านหนึ่งของทางออกผู้โดยสารขาเข้า ฉันไม่รู้แน่ชัดนักว่าเกิดอะไรขึ้นแต่...พอเห็นเขาวิ่งฉันก็เลยวิ่งด้วย! และพอไปถึงอีกด้านหนึ่ง ก็เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งท่าทางสะดุดตา ใส่เสื้อยืดกับกางเกงสีน้ำตาลสี่ส่วน ฉันเบิ่งตากว้างขึ้นทันทีที่รู้แน่ว่าเขาเป็นใคร ..อีมินอูมาอยู่ตรงหน้าแฟนๆชาวไทยแล้วจริงๆ

แต่สิ่งหนึ่งที่เห็นได้ชัดก็คือท่าทางที่อิดโรยของเขา การนั่งเครื่องบินรวดเดียวร่วมสิบชั่วโมงจากเยอรมนีมาถึงที่นี่ทำให้เขาเหนื่อยมากๆ แสงแฟลชที่สาดเข้าหน้าของเขาทั้งจากกล้องของนักข่าว แฟนคลับ และกล้องทีวีทำให้เขาดูจะอึดอัดไม่น้อย ผู้จัดการของเขาก็พยายามปกป้องเขาอย่างเต็มที่ พาเขาเดินหนีวนไปวนมาจนกระทั่งไม่รู้จะไปไหนดี มินอูบอกกับล่ามเป็นภาษาเกาหลีว่า เขาเหนื่อย และทันทีที่ล่ามหันมาบอกแฟนคลับ แฟนๆที่ยืนรุมล้อมเขาอยู่ต่างก็ถอยกรูดออกมากันหมด ยกเว้นแต่นักข่าวและช่างภาพที่ยังยืนประชิดตัวเขา รวมไปถึงแสงแฟลชที่ยังคงวูบวาบอยู่เป็นพักๆ

สุดท้าย เมื่อไม่รู้จะหนีนักข่าวและแสงแฟลชได้อย่างไร สต๊าฟฟเกาหลีก็ตัดสินใจพาเขาหนีไปเข้าห้องน้ำ และไม่นานนัก รถที่มารับเขาก็มาถึง มินอูออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับแว่นตาดำก่อนจะถูกสต๊าฟฟพาขึ้นรถไปอย่างเร่งรีบ ถึงจะเหนื่อยมากๆ ก่อนขึ้นรถ เจ้าตัวก็ยังไม่ลืมที่จะโบกมือและยิ้มบางๆทักทายแฟนๆ ประตูรถค่อยๆปิดลงและรถก็เคลื่อนตัวออกจากบริเวณนั้น

สิ่งที่ฉันประทับใจมากก็คือ แม้ว่าจะเหนื่อยมากๆ แต่เขาก็ยังเห็นแบนเนอร์ที่พวกเราทำขึ้นเพื่อต้อนรับเขาโดยเฉพาะ แม้สต๊าฟฟจะรีบพาเขาเดินไปทางโน้นทางนี้ แต่สายตาเขาก็ยังหันกลับมามองแบนเนอร์ที่พวกเราถือเดินตามกันอยู่เป็นพักๆ

ฉันยืนมองรถค่อยๆแล่นห่างออกไปเรื่อยๆ ก่อนจะหันมาตามเสียงเรียกของพี่ๆเพื่อนๆที่ชวนกันไปหาข้าวเช้าทาน ฉันพยักหน้าพลางเดินตามพวกเขาไป...สายตาและท่าทางของเขาที่หันมามองแบนเนอร์อย่างสนใจยังติดอยู่ในหัว ฉันเริ่มอดใจรอให้ถึงวันพรุ่งนี้ไม่ได้ซะแล้วสิ

อืม...แต่ว่ามินมินของพวกเรานี่ตัวเล็กผิดกับดาราเกาหลีทั่วไปจริงๆแฮะ ^^;

..

วันนี้มินอูจะมีงานแถลงข่าวที่โรงแรมที่เขาพัก นอกจากนี้ยังมีงานให้สัมภาษณ์กับสื่อมวลชน และงานแชนแนลวีในช่วงเย็น วันี้จึงจัดเป้นวันที่เขามีตารางงานที่แน่นมากทีเดียว

คืนก่อนหน้าฉันค้างอยู่ที่บ้านของพี่สาวสุดสวยคนหนึ่ง วันนี้เราสองคนจะไปที่โรงแรมเพื่อที่จะไปงานแถลงข่าวด้วยกัน

หลังจากจ้างแท็กซี่ได้ เราสองคนก็มาถึงโรงแรมในเวลาประมาณบ่ายสอง รักษาความปลอดภัยของโรงแรมค่อนข้างที่จะเข้มงวดมาก เราพบกับอุปสรรคเล็กน้อยในการเข้าไปในโรงแรม แต่ในที่สุดก้เข้ามาได้อย่างปลอดภัย ^^

ถึงตอนนี้ มือของฉันก็เริ่มเย็นและเริ่มสั่นซะแล้ว ฉันเป็นแฟนคลับคนเดียวที่ได้เข้าไปในงานแถลงข่าว เพื่อระงับความตื่นเต้น ฉันนั่งลงเขียนการ์ดแนบไปกับสร้อยรูปตัว M ทำจากเงินที่แฟนคลับดีไซน์และทำขึ้นเพื่อเขาโดยเฉพาะ เป้าหมายของฉันก็คือ ให้เขาได้รับมันกับมือพร้อมทั้งข้อความที่แฟนๆชาวไทยเขียนให้ชินฮวาด้วย

ประมาณบ่ายสาม งานแถลงข่าวก็เริ่มขึ้น มินมินตอบคำถามผู้สื่อข่าวอย่างเป็นกันเอง แม้บางคำถามจะฟังดูซ้ำซาก แต่เขาก็ยินดีตอบและยิ้มแย้มอยู่ตลอดเวลา ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาสังเกตเห็นแฟนคลับบ้าบอคนหนึ่ง ใส่เสื้อสีส้ม แว่นตาสีส้ม ยืนยิ้มแฉ่งจ้องเอาๆอยู่ข้างๆเสาบ้างรึเปล่า

ในขณะที่ให้สัมภาษณ์ นักข่าวคนหนึ่งขอให้มินมินพูดอะไรเป็นภาษาไทยกับแฟนๆชาวไทยหน่อย หลังจากที่ได้ยินล่ามบอกให้เขาพูดอะไรเป็นภาษาไทยซักนิด เจ่าตัวก็หันมาทำหน้าตื่นๆนิดๆ พร้อมกับถามอีกครั้งว่า แทกุกมาล? (ภาษาไทยเหรอ?) เมื่อได้รับคำตอบว่าใช่ เขาก็ก้มหน้าลงยิ้มนิดๆเมื่อไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี ฉันพบว่าสีหน้าของเขาในตอนนั้นมันน่ารักเอามากๆเลย

สุดท้าย นักข่าวก็เลยบอกให้เขาพูดว่า ผมรักคุณ

หลังจากมีปัญหากับการพูดภาษาไทย เขาก็เลยขอให้ล่ามเขียนประโยคง่ายๆเป็นภาษาไทยให้เขาในภาษาเกาหลี แล้วมินมินก็ยื่นกระดาษนั้นให้ผู้จัดการถือไว้ ส่วนตัวเขาเองก็ลงมือท่องๆๆๆๆราวกับว่ามันสำคัญมากๆสำหรับเขาที่จะต้องจำประโยคเหล่านี้ให้ได้ มันเป็นภาพที่น่าประทับใจมากๆจริงๆ

ตลอดเวลาที่ให้สัมภาษณ์ มินมินมีอัธยาศัยดีมากๆ สื่อมวลชนทุกคนที่มีโอกาสได้สัมภาษณ์เขาในวันนั้นต่างก็พูดเป็นเสียงเดียวกันว่าเขาน่ารักมากๆ และสีหน้าของเขาตอนที่ได้รับของขวัญจากฟนๆ ท่าทางของเขาที่เพ่งดูสร้อยรูปตัวเอ็มที่ทำให้มันทำให้ฉันนอนปลื้มไปหลายคืนทีเดียว

ฉันวิ่งออกมาจากโรงแรมตอนเกือบสี่โมงครึ่ง รีบบึ่งไปยังBEC Tero Hall สวนลุมไนทบาร์ซา เพราะกลัวว่าจะไปไม่ทันประตูปิด

และเมื่อฉันมาถึง ก็พบว่ามีแต่คนใส่เสื้อสีแดงเต็มไปหมด แฟนๆชินฮวาเหมือนกับเป็นชนกลุ่มน้อยยังไงอย่างงั้นเลย! ถึงจะเป็นแบบนั้น พวกเราก็ยังพูดคุยยิ้มแย้มกัน ผูกข้อมือกันและกันด้วยริบบิ้นสีส้มบนข้อมือขวา และแล้วประตูก็เปิดออก พวกเราพร้อมจะไปร้องเชียร์มินมินกันในงานแล้ว!

หลังจากที่เข้าไปในงานได้ ซักพัก งานก็เริ่มต้นขึ้นด้วยการเดินบนพรมแดงของเหล่าดารานักร้องที่มาร่วมงาน เมื่อห้าหนุ่มทงบังชินกิเดินทางมาถึงงาน เสียงกรี๊ดก็ดังกระหึ่มขึ้น จนฉันนึกว่าจะต้องหูหนวกไปแล้วแน่ๆ

เรารอแล้วรอเล่า แต่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของเขา

ยินดีต้อนรับเข้าสู่งาน แชนแนลวี..

มินมินหายไปไหน?!? แฟนคลับแทบจะกรีดร้องออกมาพร้อมๆกัน และก็เริ่มมองหาไปทั่วบริเวณงานเท่าที่ทำได้...ในขณะที่งานดำเนินไปเรื่อยๆ

มินมินอยู่ข้างบนๆๆ!!

ใครคนหนึ่งตะโกนขึ้น และหลังจากเวียนส่งกล้องส่องทางไกลกันดูแล้ว พวกเราก็เริ่มแน่ใจว่าชายหนุ่มที่นั่งดูงานด้วยท่าทางสนอกสนใจอยู่บนระเบียงทางขวามือคือเขาจริงๆ พวกเราก็เริ่มโบกมือ ยกป้ายตัวเอ็มให้เขาดู เรียกร้องความสนใจกันสุดฤทธิ์

ฉันมารู้ทีหลังว่าเป็นเพราะว่าข้างนอกฝนตกหนักมาก ทำให้ไม่สามารถเดินบนพรมแดงได้

ศิลปินหลายคนผลัดกันขึ้นแสดงบนเวที รางวัลหลายรางวัลถูกมองให้กับศิลปินและคนทำงานในขณะที่งานดำเนินไปเรื่อยๆ

ในที่สุด วีเจก็ก้าวขึ้นมาบนเวที รางวัลต่อไปจะมอบให้กับศิลปินเอเชียที่...

.ฉันฟังไม่รู้เรื่องแล้วว่าต่อไปเธอพูดว่าอะไรเพราะโดนเสียงกรี๊ดกลบไปจนหมด ใช่แล้ว จะเป็นใครไปไมได้นอกขากเขา อีมินอู

ในเสียงอินโทรเพลง Battle เวอร์ชั่น Remix ก็ดังขึ้น

"Jump! Jump! กาซึมึล ยอลโก นาล ฮยางเฮ

พวกเราส่งเสียงกรี๊ดและร้องตะโกนโค้ดเชียร์ให้ดังที่สุดเท่าที่จะทำได้ มันดังมากๆในความรู้สึกของฉัน

ในฐานะเว็บมาสเตอร์และแอดมินของชินฮวาไทยแลนด์ ฉันภูมิใจแฟนๆชินฮวาทุกๆคนมากๆ ที่สามัคคีกันได้แบบนี้ ฉันถามทุกๆคนเท่าที่จะถามได้ว่าได้ยินเสียงของพวกเรามั๊ย ทุกคนต่างตอบว่าได้ยิน...เพราะฉะนั้นแล้วเขาที่อยู่บนเวทีต้องได้ยินอย่างแน่นอน

การแสดงของเขายอดเยี่ยม ที่เห็นในคลิปฉันก็ว่าสุดยอดแล้ว ของจริงยิ่งกว่านั้น เพลงBattle และ Bump! ที่เขานำมาแสดงนี้ ไม่เชิงว่าเหมือนเวอร์ชั่นดั้งเดิมซะทีเดียวนัก มีท่าเต้นใหม่ๆ ช่วงอินโทรของเพลง Battleและท่อนตรงกลางระหว่างเพลงก็เป็นของใหม่ซะด้วย เรียกได้ว่าเขาเตรียมมาเพื่องานนี้โดยเฉพาะจริงๆ

หลังจากเพลงBump! จบลง วีเจก็เดินขึ้นมาบนเวทีอีกครั้งพร้อมกับมอบรางวัลAsian Sensation Awards ให้กับเขา มินมินพูดอะไรต่อไปฉันจำไม่ได้แล้ว แต่สิ่งที่จำได้แน่ๆก็คือ

Thank you to all my Thai fans แล้วเขาก็ชี้มาทางพวกเรา สายตาของเขาที่ฉันเห้นบนจอยักษ์นั้นมันเปล่งประกายมากๆ ราวกับว่าเขารุ้สึกประทับใจแฟนๆกลุ่มเล็กๆของเขาจริงๆ

หลังจากการแสดงของมินมิน ฉันก็แทบจะเป็นลมแล้วเพราะว่าเหนื่อยมากๆ ทุ่มเทไปจนหมดแรง ก็เช่นเดียวกับแฟนชินฮวาคนอื่นๆ และก็แป็นพอดีที่พวกเราที่ได้มีตแอนด์กรี๊ดกับมินมินได้รับโทรศัพท์ให้แสตนด์บายที่ประตูพรมแดงหน้างาน พวกเราก็เลยค่อยๆออกจากงานกันไป

.................................

ทั้งๆที่มีตติ้งจะเริ่มหลังจากงานเลิก แต่ว่าพวกเราถูกเรียกให้ออกมาก่อน เพราะดูเหมือนว่ามินมินจะต้องกลับเกาหลีก่อนกำหนดเนื่องจากในวันพรุ่งนี้เขามีตารางงานของวงชินฮวารออยู่ พวกเรามายืนรออยู่ตรงนั้นไม่นานนัก และก็มีพี่สต๊าฟฟแชนแนลวีมาบอกว่ามีทแอนด์กรี๊ดต้องยกเลิกเพราะมินมินต้องรีบไปสนามบิน พร้อมกับเอ่ยขอโทษพวกเรา

เป็นธรรมดาที่จะต้องผิดหวัง ฉันที่ยืนอยู่ด้านนอกเพราะไม่มีบัตรมีทแอนด์กรี๊ดกับเขาด้วยเห็นพวกเราถือแบนเนอร์อันใหญ่ที่ถือติดมาด้วยแน่น รู้สึกผิดหวังเหมือนจะร้องไห้

นั่นเป็นจังหวะเดียวกันกับที่มินมินออกมาให้สัมภาษณ์กับรายการทีวีตรงบริเวณหน้างานนั้น ..เขาเห้นพวกเราที่ยืนทำหน้าเศร้าเหมือนลูกหมาโดนทิ้งกันเป็นแถบอยู่ตรงนั้น ฉันรับรู้ได้ในทันทีว่าเขาเสียใจที่ไม่มีเวลาให้พวกเราได้อยู่ใกล้ๆตามที่ควรจะเป็น

ฉันออกมานั่งอยู่ที่บันไดหน้าห้องจัดงาน ตอนนั้นกำลังเสียใจที่ไม่ได้ไป M&G กับมินอูหลังเลิกงาน แล้วจู่ๆก็มีคนประมาณสิบกว่าคนไปออที่ห้องกระจกข้างทางเข้าห้องจัดงาน ฉันจึงลุกไปออกับเขามั่ง แล้วสิ่งที่ฉันได้เห็นก็คือ มินอู!! มินอูกำลังนั่งอัดรายการบางอย่างอยู่ในห้องนั้น การ์ดและตำรวจเข้ามากั้นและบอกไม่ให้เราส่งเสียงรบกวนการอัดรายการ ฉันจึงได้แต่หยิบแท่งไฟเรืองแสงสีส้มขึ้นมาทำเป็นตัว M อีกครั้ง ในตอนนั้นแค่หวังว่าเขาจะจำได้ว่าเป็นตัว M ที่ยกให้เขาเห็นตลอดตอนที่ขึ้นแสดง แต่พอให้สัมภาษณ์เสร็จ มินอูทำพวกเราหัวใจเกือบวายด้วยการเดินมาหยุดอยู่ที่รั้วกั้นในห้องนั้น ซึ่งเกือบจะถึงประตูกระจกที่ขวางเราอยู่ เขาโบกมือให้พวกเรา ไม่มีเสียงกรี๊ดดังๆหลุดรอดจากปากแฟนๆตรงนั้น จะมีก็เพียงเสียงครางเบาๆว่าพี่ชายของพวกเราน่ารักขนาดไหน ฉันคิดว่ามินอูคงจะทำแค่นี้ แต่ไม่ค่ะ พี่แกกระหน่ำต่อด้วยการเอามือจิ้มที่หัวทำท่าซารางเฮให้แฟนๆ ฉันทำท่านั้นตอบไม่ทัน จึงได้แต่ทำมือเป็นรูปหัวใจให้ ฉันมั่นใจว่าเขาเห็นแน่ๆ เพราะเขาทำท่านั้นกลับพร้อมกับยิ้มให้จนตาหยี จากนั้นเขาก็พิสูจน์ให้เห็นความเป็นมืออาชีพในการขโมยหัวใจสาวๆด้วยการชี้ไปที่แฟนๆทุกคนตรงนั้น แล้วทำปากว่า U, u, u, I Love You. ผม รัก - คุณ พร้อมๆกับทำมือเป็นหัวใจให้เราทุกคนอีกครั้ง ก่อนจะออกจากห้องนั้น มินอูยังได้ไหว้และชี้ที่ตัวเองพลางทำปากว่า Go-Home ฉันหันไปมองแฟนเพลงที่นั่งคุกเข่าชูป้ายอยู่ข้างๆ เธอสองคนนั้นน้ำตาร่วงเผลาะๆไปแล้ว ถึงแม้ว่าฉันจะไม่ได้ร้องไห้ขนาดนั้น แต่ก็เข้าใจความรู้สึกที่แม้จะไม่ได้เข้าไปชิดถึงเนื้อถึงตัว แต่ก็ได้ใกล้ชิดกับเขาขนาดนี้ ไม่ต้องไป M&G แล้วล่ะ แค่นี้ก็พอแล้ว...

ฉันเห็นพี่สาวคนหนึ่งที่อยู่ในกลุ่มมีทแอนด์กรี๊ดคุยอะไรบ่างอย่างกับพี่สต๊าฟฟใจดีของแชนแนลวี มาทราบทีหลังว่าเธอขอร้องให้พี่สต๊าฟฟช่วยไปบอกมินมินว่าพวกเราอยากให้เขาเซ็นลายเซ็นบนแบนเนอร์อันนี้จริงๆ และพี่สต๊าฟฟก็รับปากว่าจะไปบอกให้ แต่ไม่รู้ว่าจะได้ผลแค่ไหน พวกเราเองก็ไม่ได้หวังอะไรมากเหมือนกัน เพราะเข้าใจว่าเขาก็รีบ แต่แล้ว สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น

จากคำบอกเล่าของกลุ่มที่อยู่ข้างใน มินมินที่ยังอยู่ในชุดเดียวกันกับตอนที่แสดงบนเวทีและตอนที่ให้สัมภาษณ์เมื่อสักครุ่นี้เดินออกมาหาพวกเรา พร้อมกับนั่งลงพลางมองมาที่พวกเราเหมือนกับจะถามว่าจะให้ทำอะไร และเขาก็เข้าใจเมื่อใครคนหนึ่งส่งปากกาสีเงินให้เขา และชี้ไปที่แบนเนอร์ พร้อมกับพูดว่า Sign please. Sign please. เขายิ้มพร้อมกับรับปากกาไป ค่อยๆบรรรจงเซ็นลายเซ็นของตัวเองอย่างช้าๆเหมือนจงใจถ่วงเวลาให้พวกเราได้อยู่กับเขานานๆ ลงบนแบนเนอร์ผ้าใบผืนโตนั้นด้วยท่าทางตั้งใจมากๆ เซ็นลายเซ็นของเขาลงไปตัวใหญ่เบ้อเริ่ม เขียนชื่อ พร้อมกับลงวันที่ 2006 . 06 . 16 ให้ เซ็นไปปากก็พูดไปว่า ซารางเฮโย ผมรักคุณ คุณน่ารักมากๆ ระหว่างที่พูดทุกๆประโยคออกมา ปากและตาของเขาไปหมดแล้วว่าเขาหมายความตามนั้นจริงๆ พวกเราเริ่มพูดคุยกับเขาเท่าที่เวลาจะเอื้ออำนวยให้ และเขาก็ตั้งใจและพยายามเข้าใจทุกคำที่พวกเราพูดเป็นอย่างดี ยิ้มและพยักหน้ารับรู้ตลอดเวลา

ตอนที่เขาพูดว่า ผมรักคุณ พวกเราคนหนึ่งก็พูดตอบกลับไปเป็นภาษาอังกฤษว่า I love you too. I love you too

เขาจับมือกับทุกๆคนที่อยู่บนบิรเวณนั้น พร้อมกับเอ่ยว่า Sorry ขอโทษที่ไม่สามารถอยู่กับทุกคนได้นานกว่านี้.... แต่เท่านี้มันก็มากพอแล้วจริงๆ มากพอที่จะทำให้เรายืนร้องไห้ด้วยความดีใจกันได้แล้ว

ไฟลท์เที่ยวกลับของเขาคือเวลาตีหนึ่ง ฉะนั้นจึงมีแฟนๆไม่มากนักตามไปส่งเขาที่สนามบิน ตัวฉันเองไม่ได้ไป ..แต่มันก็เพียงพอแล้วสำหรับการได้รับรู้ว่า ความรักของพวกเราไปถึงเขาแล้ว และมันก็ทำให้ฉันดีใจว่า ทุกสิ่งที่ทำลงไปตลอดเวลาสองปีมันไม่เสียเปล่า ดีใจที่ความรักของแฟนๆชาวไทยทุกคนไปถึงเขาแล้วจริงๆ

รุ่งขึ้น ฉันได้รับโทรศัพท์ บอกว่ามินมินชอบของขวัญที่ให้มากๆ ทั้งสร้อยที่เป็นของเขา และจดหมายที่เป็นของชินฮวา

ฉันจะเฝ้าวันที่19สิงหาคมด้วยความสุข คราวนี้เขาจะหลับมาอีกครั้งพร้อมกับเพื่อนร่วมวงทั้ง5คน กลับมาหาแฟนๆชาวไทยอีกครั้ง ในนาม SHINHWA

ซารางเฮฉันก็รักโอปะเหมือนกันค่ะ

oppa filled my day with smile...^^~